Zaburzenia emocjonalne

Postaram się zasygnalizować te najważniejsze. Kolejne artykuły będą w szczegółowy sposób omawiać wymienione.

Zaburzenia emocjonalne oznaczają kategorie diagnostyczne, które opisują stany lęku lub niepokoju u dzieci i młodzieży, w istotny sposób nie zakłócając postrzegania rzeczywistości.

Do najważniejszych z nich należą: stany lękowe, zaburzenia nastroju, natręctwa myślowe, czynności przymusowe, fobie. Są to na przykład: poczucie niższości, skrępowanie, wycofywanie społeczne, nieśmiałość, lęk i smutek.

Łącznie z nastaniem okresu dojrzewania, tzw. adolescencji – często u dziewcząt występują objawy smutku i depresji. Możemy zauważyć prawidłowość, że konkretne zaburzenie rozpoczyna się w konkretnym wieku tj. w konkretnym okresie rozwojowym – i tak np. lęk przed zwierzętami a wręcz fobie pojawiają się we wczesnym okresie przedszkolnym, a np. lęk przestrzeni w późnym okresie dorastania lub wczesnym okresie dorosłości.

Główne zaburzenia emocjonalne to reaktywne zaburzenie przywiązania, zakłócenie zdolności dziecka do nawiązywania relacji z innymi, lęk separacyjny. Takie dzieci lub młodzież w każdej chwili może ogarnąć paniczny lęk, że coś złego może spotkać bliskie im osoby. Występują u nich koszmary nocne, bóle głowy itd. Strach (np. przed szkołą) przeradza się w fobie, gdy zostanie zachwiana proporcja co do rzeczywistego zagrożenia. Jednym z zaburzeń emocjonalnych jest również depresja dziecięca i młodzieżowa polegają na pesymistycznym nastawieniu do wszystkiego co ich otacza.

Dlatego zachęcam w przypadku zaobserwowania objawów: lęku, smutku, izolacji niewspółmiernych do bodźca zewnętrznego –  należy niezwłocznie udać się do specjalisty w celu rozwiania wątpliwości,  w myśl zasady, że lepiej zapobiegać niż leczyć.

Opracowała: mgr Barbara Ignatowicz – Działoszyńska